republikafutbolu.pl - W słupek

Roland Garros stał się dla Polaków trochę niegościnny. Odpadły obie nasze nadzieje na kortach w Paryżu - Łukasz Kubot i Agnieszka Radwańska. Tesista przegrał w III rundzie z Alejandro Fallą. Żal przegranej, bo w części drabinki Polaka nie było ani jednego tenisity rozstawionego! Kubot pokonał Nicolasa Almagro (ATP 11), Lukáš Rosol z kwitkiem odprawił Jürgena Melzera (ATP 8), a Florian Mayer (ATP 20) uległ Alejandro Falli. Tenisita rozstawiony czekał dopiero w ćwierćfinale, tam zwycięzca drabinki Kubota zmierzy się najprawdopodobniej z Andy Murrayem. Kibice oczekiwali trochę więcej, bo skoro nadarzyła się szansa, to czemu by jej nie wykorzystać, ale sam Łukasz mówi: “Uważam, że to był super turniej! Przeszedłem przez eliminacje, które są jak osobny turniej, a poziom w nich nie odbiega od tego, co można zobaczyć w turnieju głównym!” Cieszmy się więc razem z nim.

Niegościnny Roland Garros stał się także dla Isi. W meczu z Marią Szarapową polska tenisistka zrobiła Radwańską. Co to znaczy? Na pomoc idzie serwis zczuba.pl, wyjaśniając frazę: “W dużym skrócie - zacząć świetnie, mieć rywalkę na widelcu, potem zacząć popełniać coraz więcej błędów, potem obrazić się na rakietę, potem na kort, potem na cały świat, w końcu na instytucję gry w tenisa jako taką i przegrać mecz, który spokojnie można było wygrać.” I właśnie tak wyglądał mecz Isi z Rosjanką. W pierwszym secie Polka prowadziła 3:0, przełamała już Szarapową. Potem było jeszcze 4:1 oraz pierwszy, a zarazem jedyny as w tym meczu. Radwańska zachowała się beznadziejnie. Przegrała 3 gemy z rzędu, w następnym co prawda wygrała, ale ostatecznie Rosjanka doprowadziła do remisu 6:6, następnie wygrywając w tie-breaku.

Następny set to pokaz bardzo słabej odporności psychicznej Polki. Krakowianka weszła w set beznadziejnie, przegrała dwa pierwsze gemy zdobywając zaledwie jeden punkt. Od tego momentu mogła podobać się gra Radwańskiej, poza jednym elementem - serwisem, ale o nim później. Forhendy i backhandy prosto na linię, niekiedy dobre skróty. Z drugiej strony, Isia nie wygrałaby tylu punktów, gdyby nie sama Szarapowa. Popełniała niewymuszone błędy, myliła się dwukrotnie przy serwisach, trafiała w siatkę. Rosjanka prowadziła grę, krakowianka głównie się broniła i liczyła na błędy rywalki. Maria miała pewne problemy z trafianiem tam gdzie trzeba, więc Radwańska zaczęła regularnie ciułać punkciki, aż doszło do prowadzenia 5-3. Polka miała dwie piłki setowe. Obie zmarnowała, ale to akurat można jej wybaczyć, atomowo serwowała Szarapowa, obie piłki wygrała serwisem - asem oraz wyrzuceniem returnu Radwańskiej za kort. Następnego gema jednak sensownie wytłumaczyć nie mogę. Krakowianka miała trzy piłki setowe, prowadziła 40-0. Wszystkie zmarnowała. Jej rywalka zwietrzyła szansę, zdobyła w sumie cztery gemy z rzędu i odprawiła Polkę z kwitkiem.

Szanse były. Radwańska dotychczas kapitalnie spisywała się w Roland Garros. Szkoda tylko, że Maria również. Docenili to organizatorzy francuskiego turnieju, znacząc spotkanie Polki z Rosjanką jako “Match of the day” (Spotkanie dnia). Będąc dobrej myśli, wziąłem do ręki poniedziałkowy numer Przeglądu Sportowego i przeczytałem artykuł Batosza Gębicza - “Na drodze Isi stanie Kingsajz“. Zaskoczyły mnie porównania tenisitek, w serwisie miała mocniejsza być Isia. Bzdura! Wczoraj to właśnie przez serwis Radwańska poległa. Jej pierwsze podania były za lekkie, powolne, a o drugich to może lepiej nie wspomnę. Maria to skrzętnie wykorzystała, przy każdym złym serwisie returnowała kapitalnie. Krakowianka mogła się wtedy już tylko bronić. Scharapova średnio serwowała z prędkością 170 km/h. Ja osobiście zapamiętałem bajęczną wręcz prędkość serwisu Isi - 108 km/h. I jak tu z takim podaniem coś wygrywać?!

Przegrana Agnieszki wywołała w jej rodzinie małą kłótnie. Piekielnie ziirytował się Robert, jej ojciec i trener. Po meczu powiedział: “Mogła to wygrać 6:1, 6:3 jeśliby ktoś optymistycznie to policzył. Gdyby się nawet potknęła i przy 40:0 zagrała świnię i wygrałaby drugiego seta. Uważam, że Iśka źle gra pod presją i jest z tym coraz gorzej. Cóż potrzeby jest psychiatra, psycholog, oddział zamknięty i nie mówię o grupie rockowej. Agnieszka umie grać w tenisa, ale nie potrafi tego sprzedać. Nie mam dla niej dobrego słowa, żeby tak zapieprzyć mecz. Agnieszka grała przy setbolach zachowawczo, pasywnie, licząc na to, że tamta zepsuje. A nie chciała zepsuć. Ja mogę nauczyć ją forhendu, bekhendu, serwisu, ale ja jej głowy nie zmienię. Poddaję się.” Agnieszka z kolei narzeka, że nigdy nie dogodzi swojemu ojcu. Polka nie gra źle. Na kortach w Paryżu złapała wiatr w żagle, dobrze returnuje, ładnie zagrywa z forhandu, przestały też ją boleć plecy - tak mi się przynajmniej wydaje, przestała na nie pomstować. Ma jednak wciąż trochę za słabe uderzenie. Przede wszystkim jednak musi poprawić swoją psychikę oraz serwis, bo z takim daleko nie zajdzie. A przecież chcielibyśmy zobaczyć Radwańską na szczycię, prawda?

Jak zapewne wiecie, Adam Małysz zamienia narty na koła. Koła samochodu terenowego, szczególnie przystosowanego do jazdy… w rajdzie Dakar, co jest naszego Orła z Wisły marzeniem. No właśnie, czy możemy mówić tutaj o Orle? Małysz zmienia dyscyplinę, teraz jego pasją będą rajdy.

Czy to w takim razie koniec wszechobecnego płaczu, który ogarnął Polskę po odejściu Małysza? Hołd składało mu wielu blogerów, jak Rafał Stec, Łukasz Iwanek czy Damian Ślusarski, piszący, że to koniec w skokach wcale nie jest. Ośmielę się teraz, kiedy już wiem, że Adaś nie będzie siedział nadal w skokach, nie zgodzić. To jest koniec. Przecież nie oglądaliśmy zbiorowo skoków ze względu na ich fascynujące wydarzenia. Nie ślęczęlismy przed telewizorami, patrząc na nieziemskie jak na dany sport wyczyny. Polacy schodzili się na skocznie dla jednego skoku, dla tych kilkudziesięciu sekund, kiedy to mogliśmy się poczuć jak prawdziwi mistrzowie. W ciągu minionego dziesięciolecia Małysz był jedyną postacią, która potrafiła rozpalać ogień w sercach naszych rodaków, resztę - spektakularnie bądź nie - przegrywaliśmy. Udało nam się naprawdę zatriumfować co prawda dzięki złotemu medalowi olimpijskiemu Justyny Kowalczyk, ale jej hegemonii nie można porównywać z Małyszomanią. Małyszomanii, w której zabrakło właśnie tego krążka, jako jedynego - prócz medalu w lokach - zwycięstwa, którego Adasiowi nie dane było zasmakować. W takim razie czy teraz, kiedy to nie ma już naszego Króla nadal ludzie będą się zbierać przed telewizorami, by patrzeć na wyczyny Stocha bądź Byrta? Kiedyś nie miałem tych wątpliwości, sądziłem, że naszym rodakom ciężko będzie skończyć z tym, czym emocjowali się przez dziesięciolecie. Wtedy jednak, nie wiedziałem, że Małysz zostanie rajdowcem. Spodziewałem się, że to tylko plotka po prostu powiększona przez media. Teraz wiem, że to prawda - i mam wątpliwości.

Zacytuję tutaj słowa Włodzimierza Szaranowicza, kiedy to wzruszył się po mistrzostwach w Oslo. “Było pięknie, ale się skończyło. Małyszomanii już nigdy nie będzie.” oraz “Fenomen socjologiczny, co tydzień siadaliśmy przed telewizorami jak do telenoweli. Ileż to rzeczy w naszym życiu można było mu przypisać [...]“. No właśnie, jak do telenoweli. A jak będzie telenowela wyglądała, gdy główny aktor, tak dobry, że dla niego ta widownia to wszystko oglądała, zerwie z firmą umowę i przeniesie się do innej? Czy wtedy fani telenoweli nie porzucą oglądania tego programu i nie przeniosą się na ten serial, gdzie będzie grał uwielbiany aktor? Nie interesuję się telewizją, może taki przypadek kiedyś był. Ja najpewniej właśnie bym tak zrobił…

Z drugiej strony, żal zostawiać tej ekipy. Żal zostawiać Szaranowicza, który potrafił naprawdę wzruszyć publikę. Żal Stocha, który będzie się starał głównego aktorzyzne zastąpić. Żal też Byrta i tych wszystkich młodych chłopaków, którzy zaczęli skakać, właśnie dla naszego mistrza. Jednak chęć znowu zobaczenia Małysza w dyscyplinie, patrzenie na tą jego radość, kiedy robi to, co lubi. On nie mógł zostać w domu, nawet tego za bardzo się nie spodziewałem. Kto w ogóle sobie to wyobrażał? Ten skromny skoczek, zawsze będący daleko od spraw przyziemnych, koncentrujący się tylko na sporcie człowiek miałby zostać celebrytą? Na szczęście został w spocie, tylko w innej dyscyplinie.

Małysz zapowiadał, że dzięki tym młodym chłopakom skaczącym na skoczniach w Polsce, dyscyplina uprawiana przez niego nie upadnie. Mówił, że na zawody będzie przyjeżdżać tylko w roli kibica. Tylko jak ma to robić, jeśli w trakcie zawodów w Zakopanem będzie w trakcie Rajdu Dakar? Nawet jeśli rajd skończy się przed zawodami, to Małysz będzie piekielnie wyczerpany po tak ogromnym wysiłku. Może nawet nie przyjść, co by całkowicie zakończyło zainteresowanie skokami w Polsce. Inna sprawa, że to kolejna różnica. Dotychczas Adaś marzł na mrozie, teraz będzie grzał się na słońcu. Myślę, że teraz ogromna rzesza ludzi będzie się pasjonować rajdami, nawet jeśli Małysz nie będzie odnosił w nim sukcesów. Inna sprawa, że rajdy mogą być trochę bardziej interesujące niż skoki. W końcu nie będziemy patrzeć na migawki, ale ciągle na jazdę naszego ulubieńca. Małysz mówi, że nie chce wygrać rajdu, ale po prostu dojechać do mety, że to będzie i tak jego wielkie zwycięstwo. A ja w to i tak nie wierzę. Adaś, który nie walczy o zwycięstwo? Niemożliwe.

A wy jak myślicie? To dobrze, że nasz orzeł z Wisły zmienił dyscyplnię?

Aktualnie najlepszym tenisistą świata jest Novak Djokovic. Serb jest w tym sezonie niepokonany, zdobył min. prestiżowe trofeum - Australian Open.

Tenisista pewnie kroczy po 2 pozycję w rankingu najdłużej niepokonanych. Ostatni raz poległ w listopadzie z… Rogerem Federem, którego Serb zdążył już zepchnąć już z pozycji numer dwa na liście ATP. Przypominam sobie wypowiedź Szwajcara, który zapowiadał, że chcę wrócić na pozycję lidera, bo brakuje mu dwóch tygodni, aby pobić rekord w długości prowadzenia w ATP. Rekordu, no właśnie, który już to? Roger już od 2001. roku regularnie śróbuje poszczególne najlepsze wyniki regularnie. Jego lista rekordów wygląda najlepiej ze wszystkich aktywnych tenistów. Federer jest celebrytą rodem Seleny Williams, chociaż 29-letni Szwajcar jeszcze kariery nie skończył (w powrót Seleny nie wierzę).

Na tle Federera dużo gorzej prezentuje się Djokovic, choć i jemu zdarzają się wybryki gwiazdorskie - występował w teledysku, potrafi też rozśmieszać ludzi śmiesznymi przebraniami i fryzurami. Jeśli jednak Serb gdzieś błyszczy, to raczej na korcie. Ma kapitalną serię 26. meczów bez porażki, ostatnio w finale ATP w Miami pokonał nie byle kogo, bo samego Rafaela Nadala. Przypomnę - nie jest to pierwszy triumf Serba nad numerem jeden w ATP. Wcześniej pokonał go - również w finale - w Indian Wells. Bardziej wyrównany stał się drugi pojedynek, a Nadal miał realne szansę na wygraną, zepsuł jednak tie-breka. Sam Hiszpan twierdzi, że Novak przegoni go już w lato w ranikingu ATP, jeśli nadal będzie prezentował taką samą formę jak w pierwszych czterech miesiącach bieżącego roku. Czy ma szansę zdetronizować Ivana Lendla (25 kolejnych zwycięstw w jednym sezonie)? Co do drugiego pytania, bo pozwolę sobie na nie odpowiedzieć, to niepobicie tego rekordu byłoby ewenementem - w następnym turnieju Djokovic będzie rozstawiony, najpewniej trafi na słabego rywala. A czy uda mu się zostać numerem jeden na dłużej i zdetronizować rekordy Federera? Wątpie. Nie zapominajmy jednak, że Serb jest jeszcze całkiem młody, ma dopiero 23 lata.

Oceń także tu: http://kwestor.blox.pl/html